zanashoi

رمان پانتي بنتي(2)

قيافه اش زيادي خاص بود ... به جزء جزء صورتش كه نگاه ميكرد ، زيبايي خاص و قابل توجهي نميديد ... ولي صورت پهن و اندام كشيده و رو فرمي داشت ... چشمهاي كشيده و پشت چشم بلندي داشت كه با ابروهاي پرش فاصله مناسبي ايجاد ميكرد و جاي كار زياد داشت ... بينيش بد نبود . حداقل بعد از اون عملي كه رو قوز ده سالگيش ، در نوزده سالگي انجام داده بود ، ميشد گفت طبيعي و رو فرمه ... لبهاي سك * سي و درشتي داشت كه بر خلاف اكثر دخترهاي طايفه اش ، گشاد از حد نبود و يه جا جمع ميشد كه با خط و خطوطي كه گاهي با مدادي ، خودكاري ، خط كشي ... كنج بيني مماس روي گوشه هاي لبش تست ميكرد ، جاي مناسبي بود ... چونه گرد و ظريف ... ولي هيكلش رو خودش ميدونست كه واقعا جذابه ... اندامي كشيده كه گودي كمر ، برخلاف باريكيش بيشتر از بقيه جاها تو چشم ميزد و باسني كه پهنا و برجستگي خاصي داشت ... موهاي مشكي پر كلاغي اي كه گاها با تكه هايي از هايلاتهاي رنگي ، قيافه اش رو متمايز تر ميكرد ... پيشوني بلندي كه بر خلاف ذهنيت عام از نشونه اون بر بلندي بخت و اقباله ، تنها نشون دهنده جذاب بودن قيافه اش بود ... يه قيافه اصيل ... نه اصيل عربي ... اصيل اسپانيايي ... و همين دليلي بود براي قپي در كردنهاش در جمع هاي غريب ... يه سه چهار كلمه و جمله ناقص اسپانيش براي مواقع لزوم ... سه چهارتا آهنگ اسپانيايي معروف به همراه معني و اسپل صحيح كلمات و يه داستان من درآوردي كه : بابام يه خواننده اسپانيايي بود و بعنوان توريست به ايران اومد و عاشق مامانم شد و منو پس انداخت و مرد و الان فاميلهاي پدريم همشون ساكن اسپانيا هستند ... منم دلم براي ايران سرزمين مادريم ميتپه و اگه عمري باقي باشه ، براي نيمه دوم زندگيم ، ميخوام دنبال خانواده پدريم بگردم ... و گاه و بيگاه بحدي اين داستان من درآوردي رو براي اين و اون صادقانه تعريف ميكرد كه يادش ميرفت كيه و از كجا به اينجا رسيده ... حتي گاهي فراموش ميكرد كه حقيقت زندگيشو ، ژنتيكشو ، راست و حسيني براي كي گفته و براي كي نگفته ... روزهاي روز ، تمرينات فشرده لهجه اسپانيايي و گوش دادن به آهنگها و مكالمات اسپانيايي ... نتيجه : براي كسي كه اولين بار بود اونو ميديد ، باور كردني نبود كه يه دختر عربه ...
شنبه ها براي آدمهاي اداري ... براي اونهايي كه تو مشاغل دولتي كار ميكنند ، مخصوصا براي پانتي با وجود تعطيلي دو روزه و پشت سر هم پنجشنبه ها و جمعه ها ، يه سنگيني خاص داشت ... مثل اين بود كه جونش رو براي سر كار رفتن ميگيرن و ول ميكنن ... عقيده همكارهاش هم اكثرا همين بود ... شنبه ها يه ثقل خاص داشت ... با بيحوصلگي از خواب بيدار شده بود و هنو يه خورده از خودش متنفر بود ... هنو يه خورده دلش درد ميكرد و اين تنفر رو بيشتر به يادش مي آورد ... كلا حوصله بيرون زدن از خونه رو نداشت ... چه ميشد كرد ؟ بايد ميرفت ... با رخوت دوشي گرفت و فرم اداريش رو به تن كرد ... سوئيچ ماشينش رو چنگ زد و راه افتاد ... هيچوقت صبحونه اي قبل از كار نميخورد ... خوبي اداره اين بود كه تو تغذيه كارمندا و شاغلين ديگه ، خست به خرج نميداد و هميشه از نظر سور و سات غذا خوري ، ميهموني بود و جشن داشتند ... صبحونه ساعت ده همراه با يه فلاسك چاي ... شير خشك نيدو سهميه ماهانه ، كه به شدت خالي خالي خوردنش رو دوست داشت ... نهار سر وقت و تپل ... اونم هميشه با برنج ... عاشق برنج بود ... اين اخلاقش رو مطمئن بود كه كشيده به عربا ... برنج و خورش ... سالاد ... ماست ... سبزي و ميوه ... بعدشم تا بياد و مشغول كارش بشه و خلالي به دندوناش بكشه ، ساعت كاري تموم شده بود و ...
دلنگ دلنگ آهنگ جوون پسندانه اش تو ذوقش زد ... وقتي تنها بود اصلا با اينجور آهنگا و اين سبكها ، حال نميكرد ... خودش بود و از خودش بودن حس به حس ميشد ... ترافيك اين موقع صبح ، اولين روز هفته ، كلافه اش ميكرد ... آهنگ كلافه تر ... دستي برد تو داشبورد و كنترل سي دي رو كشيد بيرون و آهنگ مخصوص خودش رو گذاشت ...
اسكت يكفيني جرحك ... انا سامحت الجميع
هيچي نگو ، بسمه ديگه اذيت كردنهات ... من همه رو بخشيدم
بخشيده بود ؟ ... نه ... نه عمو با سكوتش ... نه بابا بزرگ با آنارشيست هميشگيش ... نه فرهاد ... نه بابا ... نه مامان ... و نه اونهمه معصوميت و بيگناهي خودش رو ...
مدري ابكي ولا اضحك ... بارد دمعك فظيع
نمي دانم ، گريه كنم يا بخندم ... اشكهات عجيب سردن
به اين حال روز تهوع بارش ... به اين زندگي دوگانه ... به اين همه ناچاري ... چاره اش چي بود ؟ چجوري بايد با اين وضعيت كنار ميومد ؟ اي كاش يه بار جواب نامه هاش رو ميداد و ميگفت ... اقلا فقط براي يه بار ميگفت : چرا ؟
تشكيني بين اصحابي ... و منك مرضي و عذابي
از من به دوستام شكايت ميكني ... و از توست همه درد و عذابم
خسته شده بود ... از زير نظر گرفتن ... از مجبور بودن ... از محدود بودن ... از تنهايي ... از اينهمه درد بي درمون ... خودش رو ميخواست ... آزاد ، رها ... بي قيد و بند ...
اسكت واخجل من ذنبك ... انا مو مثلك ابيع
هيچي نگو و از گناهت شرمنده باش ... من مث تو نيستم ، ميفروشم
چه فايده ... تا كي ميتونست نقش بازي كنه و الكي خوش باشه ؟ بيست و چهار سالش بود ... دلش يه بچه ميخواست ... يه دختر كوچولو ... هم سن و سالهاش تو همون طايفه زوار دررفته و روانپريش ، همگي دختر وقت شوهر كردن داشتند ... همگي سر و همسر داشتند ... هر كي خودش رو براي يكي بزك ميكرد ... الا او كه هميشه بايد خودش رو براي دل سوخته اش بزك ميكرد ... بزك ميكرد و ميسپرد به چشمهاي هيز و سوداگر ...
والله ما اكرهك ... بس غاضب و زعلان
به خدا ازت بيزار نيستم ... فقط عصباني و ناراحتم
چرا ... چرا ، مطمئن بود كه متنفره ... از وجودش از اسمش از همه اونچه كه اونو به اينجا رسونده بود متنفر بود ... از خودش ... هم عصباني بود ... هم متنفر ...
بدربك زرعت الوفا .... وكان الحصاد حرمان
سر راهت وفا كاشتم ... و حسرت برداشت كردم
عصبي شد ... دنده رو عوض كرد و پا رو گاز گذاشت و با يه حركت پر سر و صدا تيك آفي زد و پريد مث فشنگ تو يه كوچه فرعي ... هر بار مردي بهش دسترسي پيدا كرده بود ... خوشش اومده بود ... از هيكلش تعريف كرده بود ... آب از لب و لوچش آويزون شده بود ... تموم اون خاطرات آزار دهنده پر اضطراب ، به يادش آورد كه بندش بسته است ... به پاي كسي ديگه بسته ست ... بايد وفا دار ميموند ... و حسرت ميخورد ... حسرت مادري كه هر موقع دلش از يه مرد زده شد ، خيلي راحت پسش ميزد و يكي ديگه جاش مينشوند ... حسرت روزهايي كه فرصت عاشقي داشت و فرصتهاش يكي يكي سوخت ميشدند و پاش بسته بود و بندش دست كسي دور تر از دور ...
خذلان ، صدمه ، اسف ... نكران دمعي شنيع
ناراحت ، آسيب ديده ، پريشانم ... اشكم جلوي ترسم رو ميگيره
روزهاي تكراي ، پر از مكررات بي جبران ، مي اومد و ميرفت و اون ميموند وسط كوچه اي بنبست كه نه راه پيش داشت و نه پس ...
پدرش ، سالها پيش از ازدواج ، از همون دوران اول جووني عاشق شده بود ... از همون عشقهاي جور واجور پسر شهرستاني و دختر تهراني ... دختري كه نه تو طايفه اش ، كه تو تموم شهرشون هم مثش رو نديده بود .. شوخ و شنگ و شيطون ... اينقد به در و ديوار زد و زد و زد ... تا هم اون دختر رو راضي به ازدواج كرد و هم اون طايفه رو ... ازدواجي سست كه نه عشق اونو استحكام ميبخشيد و نه سنتها ... نه تضميني براي ادامه و نه دليل ... روز به روز پدر آنارشيست تر شد و مادر ياغي تر ... روز به روز مادر پر حسرت تر شد و پدر پر غضب تر ... روز به روز عشق حركت معكوس گرفت و دلها دور تر ... خانواده بابا ، موش دوندن و ماما زده تر ... بابا سلطه گر تر ... تفاوتها حجم گرفت و برجسته شد و نوك تيز كرد و رفت تو گوشت و استخون و زخم كرد و زخمها چرك كرد و عفوني شد و عفونتها تب شد و تبها ...
ماما تقاضاي طلاق كرد ... بابا زد ... ماما پافشاري كرد ... بابا زد ... ماما گريه كرد ... بابا زد ... ماما اشك ريخت و گوشت آب كرد ... بابا زد ... منطق بابا شد كتك ... خصلت همه مردهاي طايفه اش ... ماما متنفر شد و بابا زد و اينقدر زد و ماما برگه آورد و بابا زد و ماما پزشك قانوني رفت و بابا زد و ماما دادگاه رفت و بابا زد و ماما وكيل گرفت ... تا كار از كار گذشت و بابا خواست با عشق پيش بره و زن به زندگي برگردونه و ماما برنگشت و پشت پا زد به ده سال زندگي زناشويي و طلاق گرفت و دخترك معصوم و تنها رو تنها تر گذاشت و دمش رو روي كولش گذاشت و در رفت ... در رفت و بابا موند و حسرت عاشقي و يه دخترك تنها و يه عشق به زوال رفته ...
اسكت
هيچي نگو

پدر موند و طايفه اي كه مدام بهش گوشزد ميكرد ... گوشزد ميكرد كه انتخابش اشتباه بوده ... كه تن به قوانين اونها نداده ... كه زني از ميون خودشون انتخاب نكرده ... كه نبايد بذاره دختركش هم زير دست و بال اون مادر بزرگ شه ... كه مادرشون طبق قانون طايفه اونها بدترين خبط و خطا رو كرده ... پانتي قبول داشت ... اينكه مادرش خبط و خطا كرده رو قبول داشت ... اينكه بايد براي زندگيش جون ميكند و با چنگ و دندون حفظش ميكرد رو قبول داشت ... ولي گاهي افكار طايفه اش ، با دو دو تا چارتا كردناش جور درنميومد ... اينكه اگه يه زن نتونه بسازه ، حق جدا شدن نداره ، بايد بسوزه به پاي انتخابش ... كي گفته ؟ كي همچين حكمي رو صادر كرده ؟ ... روز به روز فشارها ، از بين دو فرهنگ ، رو دوش باباش سنگيني كرد ... بين دو فرهنگ موند و كمرش خم شد ... بابا بزرگش از يه طرف فشار مياورد ، زن بگير ... مامانش از يه طرف خواستگار داشت ... باباش با وجود همه اختلافا هنو عاشق بود ... هنو مامانش رو بعنوان زن ميديد ... يه زن كه جاي سرش رو تخت سينه اونه و لاغير ... مامانش شوهر كرد ... به يه آدم عوضي ... به يه شخص اشتباه ... باباش تازه تازه پست جديد و محكمتري تو شركت نفت گرفته بود ... فشار ناشي از كار ، ناشي از انتخاب مامانش ... فكر اينكه زنش ، با كسي ديگه شب رو به صبح بگذرونه ، حتي اگه ديگه زنش نباشه ... براي يه مرد ، سنگينه ... براي يه مرد عرب ، سنگينتره ... براي مرد عربي از اون طايفه ، ضربه اي جبران ناپذير ... و همين ضربه جبران ناپذير ، قلب پدرش رو از كار انداخت ... اونموقع ها كه طايفه پرست شده بود و اصالت خود پرستيش رو به رخ ميكشوند و چپ و راست براي نگه داشتن مامانش از زور بازو و از قوانين موجود تو طايفه اشون سود ميبرد ، اونموقع ها كه بجاي جبران خسارتي كه به زندگيش خورده بود ، تو قالب يه مرد خودمحور در ميومد و منم منم ميكرد ... اون زمان كه منطق رو خورده بود و عشق رو قي كرده بود ... فك نميكرد كه روزي برسه كه همه چيشو از دست بده ... زندگيشو ... ده سال زندگيشو ...
باباش مرد ... مامانش تازه شوهر كرده بود ... پانتي تنها مونده بود ... مث الانه تنها ...
باباش مرد ... مامانش شوهر كرده بود و براي پانتي ، مث لباساي تو چمدونش ، تصميم گرفت و جابجاش كرد ... باباش مرد و مامانش شوهر كرد و پانتي با مادرش به خونه نو نقل مكان كرد ... شوهر مادرش ... اگه هيز بود ، اگه زن باز بود ... زن بارگي ميكرد ، اگه به قول مامانش خيانت كار بود، ولي كاري به اون نداشت ... پانتي ، پانتي بود و عزت و احترام خودش رو داشت ... تو عالم بچگي ، دخترم گفتنش حقيقي بود و پانتي احساس ميكرد ، اين مرد ميتونه قد پدرش دوستش داشته باشه ... شايد چون خودش محروم از حق پدري بود ... شايد چون عقيم بود ... شايد چون پانتي يه دخترك معصوم بي پدر ، محتاج دستهاي پدرونه بود ... تو خونه پدر جديد ، هر چند كه ، بعدها هيچوقت بهش نگفت پدر ، ولي حس اعتمادي كه به اون مرد داشت ، خوب بود ... مث اين ميموند كه پدرش از اون قالب خود پسندِ آنارشيستِ قبيله پرست ، در اومده و يه زندگي عادي رو براي اونها رقم زده ... شايد هم وجود پانتي ، اون مرد رو براي زندگي كردن با مامانش پايبندتر ميكرد ...
ماشين رو تو پاركينگ محوطه بيروني ، پارك كرد ... امروز شنبه بود و جلسه مديران ... حتما مدير قسمت اونها ، سيا ، هم جلسه داشت ... فراري قرمز رنگش تو پاركينگ نبود ... درعوض پژو 405 هميشگيش يه گوشه پارك بود ... سيا هر بدي داشت ، ولي در مورد كار ، خيلي سخت كوش بود و از كوچيكترين ايرادي ، ساده نميگذشت ... تو حركاتش عجله به خرج داد و تند دست كرد تو كيفش و پاسش رو درآورد... از ورودي داخل شد پاسش رو تو دستگاه فشار داد و كيفش رو تو بازرسي امنيتي هول داد و خودش دستاش رو به دو طرف باز كرد ... مسئول قسمت بانوان ، دستگاه رو روي قسمتهاي خاص بدنش تكون داد و با سر اشاره كرد كه ميتونه بره ... تند تند از ورودي گذشت و پاسش رو به سينه سنجاق كرد و خودش رو به ساختمون مركزي رسوند ... طبقه دوم سمت راست اتاق سوم ... مهندسي عمومي ... با سر و صداي نسبتا بلندي سلام داد و تند و سريع سرجاش نشست ... تنها نكته مثبتش اين بود كه نه تو محل از حد خودش ميگذشت نه تو محل كار ... هميشه ساده مي اومد و بي حاشيه ميرفت ... حتي سيا هم اين خصلت رو داشت ... هميشه يه بلوز سفيد مردونه آستين بلند نخي دكمه دار ، يه شلوار پارچه اي سورمه اي ديكيز و يه كفش ساده چرمي كه اغلب به صورت ايمني پاش بود ... و موهايي كه برخلاف پنجشنبه ها ، ساده رو به چپ يا راست با دقت و مرتب شونه شده بود ...
جلسه مديران اغلب تا ساعت ده تا ده و نيم ادامه پيدا ميكرد مخصوصا مديران مهندسي عمومي ... بعد از اون اكثرا جلسات داخلي بخشها ... جلسه اونروز ، بر خلاف روزهاي قبل ، يه تازگي خاص داشت ... هفته گذشته پانتي از مرخصي استعلاجي استفاده كرده بود و زياد تو چند و چوند اوضاع نبود ... مدير بخش مهندسي عمومي عوض ميشد ... سخت كوشيهاي سيا ، جواب داده بود و ترفيع گرفته بود ... بر خلاف پانتي كه هيچوقت سعي نميكرد قدمي بيشتر از اونجايي كه بود برداره و هنوز اندر خم يه كوچه بود ، سيا روز به روز ترفيع بيشتري ميگرفت و حقا كه مستحقش بود ... تغير و تحولات ، نشون از ارتقا سيا به مديريت يكي از سايتها بود ... زير لب خوش بحالشي گفت و بي خيال مشغول كارش شد ... ميتونست تغيير كنه ... ميتونست خوب باشه ... ميتونست يه زن مقتدر و با نفوذ باشه ... آه كشيد ... وقتي تو زندگي شخصيش موفقيتي كسب نميكرد و مدام درجا ميزد ، زندگي كاري از اهميت خيلي كمتري برخوردار بود و مهم نبود كه مدام در جا بزنه و سال به سال يه گريد به گريد كاريش اضاف نشه ... همين كار رو هم مديون پدرش بود ... اون سالي كه استخدامي بود و با آزمون شركت نفت نيروي جديد جذب ميكردند ، فرزندان كارمندان سابق بازنشستگي بگير از اولويت خاصي برخوردار بودند ... اونم برخوردار بود و به اين طريق بود كه خيلي راحت تر از اونكه تلاش كنه ، استخدام شده بود و همين دليلي بود براي تلاش نكردن ... براي در جا زدن ... براي موندن ... براي فرصت پيشرفت رو به ديگري سپردن ... هر چند كارش خوب بود و يكي از بهترين و قابلترين و دقيقترين مهندسهاي مهندسي عمومي بود ...

به محض جابجايي كادر مديريت ، جابجايي پرسنلي مهندسي عمومي هم خود به خود و به دنبالش ، اتفاق افتاد ... جلسه اي كه بر خلاف اكثر مواقع ، تا نزديك ساعت دو بعد از ظهر طول كشيد و در طي اون پرسنل هم با مدير جديد آشنا شدند و هم ناظر پروژه ها عوض شد و هم تغيير و تحولاتي در مسئوليتها داده شد كه بعضيها رو خوشحال و بعضيها رو به غر غر و بدبيني وا داشت ...
سهم پانتي از اين جابجاييها ، اونقدر هم زياد نبود ... يه چند تا صندلي اونور تر ، پشت يه پارتيشن كه متعلق به آقاي خسروي بود و حالا شده بود سهم اون ، بعلاوه تعداد بيشتري پروژه و اين يعني كار بيشتر ... يه مقدار دلخور بود و تو هم رفته ... هم سيا رفته بود و اون تنها مونده بود و هم مسئوليتش بيشتر شده بود ... از همه بدتر ، جاي نشستنش بود كه تقريبا مي افتاد پشت پارتيشني وسط سالن صد متري مهندسي عمومي ... قبلا جاش خيلي دنجتر از اين بود ... اقلا يه گوشه دنج كه نه تو چشم بود و نه زياد در تردد ... مخصوصا ارباب رجوعش بيشتر ميشد كه اينو بهيچوجه نميپسنديد ...
به محض تموم شدن جلسه و معرفي مدير جديد كه از ميون بچه ها نبود و جديد بود و بر خلاف سيا سن و سال بالاتري داشت ، اخمي ميون دو ابرو نشوند و كلافه دست ميون كشو ها فرو برد و هر اونچه كه در تمام اين مدت داشت و نداشت جمع و جور كرد و پرونده هاي پروژه ها رو دسته بندي كرد ... سيستمش رو چك كرد و فايلهاي شخصيشو رو فلش انداخت ... آهنگهاي مورد علاقه اش كه همگي يا اسپانيايي بودند يا عربي ... فايل بك گراندهاي مورد علاقه اش ... و در آخر پاك سازي كشو هاي دروار و كمد كوچيك زير ميز كه وسايل شخصيش رو توش ميذاشت ... ليوان سفالي آب خوريش ... ليوان دسته دار تراش دار بلوريش كه توش چاي ميخورد ... قندون كريستالش ... مداد اتودش ... پاك كن نوك دار فشاريش ... كرم مرطوب كننده ... يه جفت قاشق و چنگال ... همه دار و ندارش همين چند قلم بود و بس ... همه رو توي يه كارتن بسته كاغذهاي آ چهار قرار داد و گرفت دستش ... همزمان آقاي محمدي هم براي تسخير صندليش از راه رسيد ... سيا هم اومد ... براي بار آخر اومده بود از پرسنل تحت نظارت مستقيمش خداحافظي كنه و گپي دوستانه بزنه ... چشم تو چشم پانتي گرفت ... برخلاف بقيه همكارها ، لبخند كجي كنج لب نشوند : « خوب خانم يگانه ، به اميد موفقيت روز افزون شما همكار خوب ... اميدوارم به زودي شاهد ارتقاي شغلي و پيشرفت چشم گير شما باشم ... تو اين مدت همكاري ، از همكاري با خانم دقيق ، منظم ، قابل و نجيبي چون شما خوشحال شدم ... يا حق »
تقريبا دهنش از اين طرز حرف زدن سيا باز موند ... با خودش فك كرد : اين الان داشت تيكه مينداخت ؟ خانم نجيب ؟ اينكه تو محل كار وقعا سنگين و نجيب و خانم برخورد ميكرد ، درست ... ولي شنيدن اين كلمه از زبون سيا ... كسي كه هميشه از حد و حدود خودش ميگذشت ، واقعا جاي تعجب داشت ... نميدونست الان منظورش از اين حرف چي بود ... واقعا نجيب بود يا اين كلمه رو ، سيا ، براي كوبوندن بيش از حدش بزبون آورد ... اخم كرد ولي سعي كرد با لحن بي تفاوتي با سيا خداحافظي كنه ... « خواهش ميكنم آقاي پير دوست ... منم از همكاري با آقاي متين و كارداني مثل شما ، كمال استفاده رو بردم ... مخصوصا از منش و اسلوب كاري شما كه در خور و كاملا شايسته بود ... خوشحالم كه ارتقاي درجه گرفتيد و اميدوارم روز به روز پله هاي موفقيت رو تندتر ، طي كنيد ... »
سيا ابروي بالا انداخت و لبخندي عميق تر رو لب نشوند ... تو چشمهاي سيا خيره بود ... تمسخر و تيكه انداختني در كار نبود ... مثل اينكه برنامه هاي پنجشنبه ، حتي دم آخري هم تو طرز برخورد سيا در محيط كاري ، تاثير نذاشته بود ... لبخند اون هم عميقتر شد ... براي بار چندم پيش خودش اعتراف كرد : سيا خيلي زيادي خوبه ... فقط اگه اين زياده روي ها رو نداشت ... حداقل همكار خيلي خوب و سر سنگيني تو محيط كار بود ... درسته كه پنجشنبه ها ... دوره ها ... گشت و گذارها ، سيا هر كاري ميكرد و هر جوري برخورد ميكرد ... ولي ... پانتي هم همين رفتار رو داشت ... حتي شاران ... و وقتي به وجدان خودش رجوع ميكرد ، ميديد هر كدوم از اونها بنا به دليلي از قالب هميشگي خودشون خارج ميشن و ساعتهايي رو خارج از اين قالب ميگذرونن ... پانتي از بس ناچار بود ... از بس سردرگم بود ... از بس مونده و مجبور بود ... شاران از بس با خودش و با طرز فكر باباش درگير بود و سيا ... از بس ... نميدونست چي ... در مورد رفتار سيا نميدونست چي بگه ... اكثر همكارهاي مرد ، ديده بود كه حتي در محيط بسته كاري ، دست از هيز بازي و زير آبي رفتن بر نميدارند ... از تيك زدن با منشي هاي قسمتها ... از خنديدن با همكارهاي ديگه ... از تنها موندن وقت ناهار با يه همكار خاص ... از ناغافل از سرويس جاموندن ... با هم ... و از اينجور رفتارهايي كه خوب ميدونست چه قصد و نيتي پشتش خوابيده ... ولي حداقل سيا ، گرچه تو اكيپ چك و چول گردشهاي پنجشنبه ها ، يه پسر افسارگسيخته و حتي با دونستن شرايط خاص پانتي ، مدام در حال تيك زدن و نزديك شدن بهش بود ، اما در محيط كار نه با پانتي ، كه با هيچكدوم از همكارهاي ديگه هم ، رفتار زننده اي نداشت و اين تنها نكته مثبتي از رفتار سيا بود كه بشدت پانتي دوست داشت ... اينكه دله نبود ... اينكه با تموم دست هرز رفتنهاش در گردشهاي دست جمعي ، حد و حدود چشم و رفتار و دستش رو در محيط كار خوب نگه ميداشت ... از همون لحظه احساس كرد كه دلش براي اين همكار نجيب و در عين حال هرزه اش تنگ ميشه ... و وقتي سيا بهش گفت : به اميد ديدار ...
لبخندش همراه با حال خوشي شد و جواب داد : حتما ... به اميد ديدار ...
وسايلش رو در جاي جديدش ، جايگير كرد و آهي از ته دل كشيد و فك كرد : چطور ميتونم وسط اين سالن در اندشت كار كنم ... دقيقا وسط ... بيشتر پارتيشن هاي وسطي متعلق به كارمندهاي مرد بودند ... و حالا يكي از اونها نصيب پانتي شده بود ... نه حوصله نهار خوردن داشت و نه حتي يكلحظه اضاف كاري ... به محض تموم شدن ساعت كاري ، دقيقا راس ساعت سه و بيست ، محل كارش رو ترك كرد ... پاسش رو ازسينه جدا كرد و وارد قسمت حراست شد ... تند و سريع و پرشتاب از اون محيطي كه براش خفقان آور تر از هميشه شده بود بيرون زد و پشت ماشينش نشست و حركت كرد ... خوشبختانه اين وقت روز ، معمولا ترافيك سطح خيابونهاي پر تردد كمتر بود ... دو سه تا نفس عميق كشيد و خودش رو از حس تنگي كه دچارش شده بود بيرون كشيد ...
پدرش كه مرد ... زندگي با مادرش ، بد نبود ... يعني بجز از دست دادن پدر ، بدي ديگه اي نداشت ... مامان همون مامان بود و زندگي همون زندگي ... گرچه كه مادرش ديگه پا توي خونه مشترك نذاشت و خيلي راحت از اون خونه دل كند و تو خونه اي كه ساكن بود و جدا از سايه شوهر جديدش زندگي ميكرد ، اما با اينحال حتي يه بار هم پا به اون خونه اي كه ده سال زندگيش رو درش گذرونده بود ، نگذاشت ... روز مراسم خاك سپاري پدرش رو خوب يادشه ... مادرش ، ساعتها اونو تو بغل گرفته بود و گريه ميكرد ... حتي يكلحظه نه پانتي رو از خودش جدا كرده بود و نه اشكهاش خشك شده بود ... و نه حتي براي ديدن جنازه پدر از خونه خارج شده بود ... خانواده پدري ، خيلي سريع اقدام كردند و جسد نيمه يخ پدر رو از تهران براي خاكسپاري به آرامگاه خونوادگيشون بسته بندي كردن و بردند ... پدر رو از اون شهر گرفته دود آلود آشناي پانتي و مادرش بردن ... نه مادر بود و نه پانتي و پدر غريب تر از هر غريبي به خاك سپرده شد ... از همون روز ، گرچه مادر مهر دومين طلاق رو توي شناسنامه اش به تازگي به افتخاراتش اضاف كرده بود ، ولي پانتي ديده بود كه اين نه طلاق دوم ، كه در واقع مرگ غريبانه و جوانمرگانه پدر بود كه از پا انداختش ... مامانش هار شده بود و تا قرون آخر حق و حقوقش رو از شوهر سابق گرفت ... خونه سهمش بود و علاوه بر اون ويلايي هم نصيبش شده بود و يه عالمه طلا و جواهر و در كل وضعش با اون همه سابقه كاري اي كه داشت و اون همه پولي كه در طول اينهمه سال كار كردن ، درآورده بود و پدرش حتي يه ريال از اون پول رو دست نزده بود و حالا همه به علاوه اينهمه حق و حقوق رسيده از شوهر دوم ، وضعش توپ شده بود ... چند ماهي از مرگ پدر گذشت ... پانتي تازه كلاس اول رو تموم كرده بود ... تموم وسايلش رو ، مامان شاران از خونه پدرش به خونه جديد منتقل كرده بود و مامانش حتي براي برداشتن وسايل پانتي هم به اون خونه پاي نذاشت ... مامان خيلي زود تر از اونچه كه فكرش رو بكني شوهر كرد ... دكتر صمدي ، مرد خوبي بود و پانتي با اون احساس خوبي داشت ... از اينكه چرا و تحت چه شرايطي مامان بعد از بابا ازدواج كرده بود و چرا به اون زودي جدا شده بود و دومين طلاق رو تو شناسنامه نشونده بود و حق و حقوقش رو گرفته بود ، چيزي نميدونست ... ولي مثل اينكه دكتر صمدي خوب دركش ميكرد ... خود مامانش كه ميگفت شوهر سابقش مشكل رواني داشت ... ولي پانتي برخوردي با سعيد شوهر دوم مادرش نداشت ... بهرحال از زندگي با نويد صمدي ، روزهاي خوبي رو به ياد داشت ... پدري مهربون كه صبح ها با مهربوني از خواب بيدارش ميكرد و كمكش ميكرد آماده بشه و خودش وسايل مدرسه اش رو تو كيفش ميذاشت و اصرار ميكرد صبحونه بخوره و تغذيه تو كيفش ميذاشت و رو دوش ميگرفتش و تا ماشين ميدوئيد و ميخنديد و اونو رو صندلي جلو ميذاشت و تا مدرسه با هم شعر ميخوندن و بوسش ميكرد و ميفرستادش سر كلاس و ... هيچوقت نفهميد ، دكتر كه اينهمه خوب بود ، چرا مادرش باهاش نموند ... چرا از اون سوا شد ... با اينكه هيچوقت نديده بود كه دكتر شب جايي بمونه يا لحظه اي از مامانش غافل بشه ، ولي ، اين مامانش بود كه هميشه دكتر رو به بي وفايي و خيانت متهم ميكرد ... خيلي زود پدر دومش رو از دست داد ... خيلي زودتر از اونچه فكرش رو بكنه ، مادرش از شوهر سوم طلاق گرفت ... و خيلي زودتر از اون ، زندگي پانتي ، طوفانزده شد ... هميشه فكر ميكرد ، شايد اگر دكتر صمدي ... كسي كه تونسته بود جاي پدر رو براش پر كنه ، تو زندگيشون مونده بود ، شايد ... شايد ، سرنوشت پانتي اينطور رقم نميخورد ...

به محض رسيدن به در پاركينگ ، همزمان با زدن ريموت درب پاركينگ ، نگاهي از توي آينه به منتهي اليه سمت راست خيابون كم تردد انداخت و پوفي كشيد ... ماشين رو به داخل كشيد و با ريموت در رو بست ... گوشه جايگاه هميشگي ، ماشينش رو پارك كرد و درب ماشين رو با صدايي نسبتا بلند به هم كوبيد ... ريموت ماشين رو زد و از در كوچيك خروجي دوباره پا به بيرون گذاشت ... بيش از حد احساس طلبكار بودن داشت ... عينك آفتابيشو به بالاي موهاي گيس بافتش كه الان با عقب رفتن مقنعه اش پيدا شده بود داد و دستي به كمر زد ... شراره هاي آتشيني از چشمهاي عسلي رنگش به بيرون تراويد ... حس گاوميش بودن تو وجودش در غليان بود ... اينو از پره هاي بينيش كه با نفسهايي تند باز و بسته ميشدند هم ، ميشد تشخيص داد ... چند قدم باقي مونده تا انتهاي خيابون كم تردد رو با قدمهايي محكم و پر عصبانيت به حالت كوبنده طي كرده ... درست چشم تو چشمش ايستاد ... « ديگه چي ميخواي خانوم ؟ كار خودت رو كه كردي ؟ تو خجالت نميكشي ؟ آخه من بهت چي بگم ؟ هر كي يه بر و رويي داشت و يه هيكلي بايد اين حال و روزش باشه ؟ »
زن لبخندي به لب نشوند ... اخلاق دخترش دستش بود ... ميدونست الان بيش از اندازه عصبانيه ... اينو از حال و روز هفته گذشته اش هم ميتونست تشخيص بده ... حال و روزي كه توصيفش رو از شاران شنيده بود و سعي كرده بود پر دم پرش نده و فعلا به حال خودش بذارش ... لبخندش رو عميقتر نكرد ... اين كار باعث تند تر شدن آتيش خشمش ميشد ... با همون لبخند محو دست پيش آورد ... بازوي پانتي رو به دست گرفت ... پانتي با حركتي خشن ، بازوش رو از دست مامانش جدا كرد ... « دست به من نزن ... »
همونطور كه يكدستش به كمرش بود ، دست ديگه اش رو بالا گرفت ... انگشتش رو به حالت تهديد تقريبا تا نزديك چشمهاي عسلي روشن زن گرفت ... « نزديك حريم من نشو ... برو ... برو ... برو از زندگي من دور شو ... تا كي بايد تاوان هوس پروري تو رو بدم ها ؟ برو ... برو اينجا نايست ... دوست ندارم برام حرف دربيارن ... »
ميدونست اگه يه كلمه حرف بزنه ، اوضاع از ايني كه هست بدتر ميشه ... براي همين با خشونتي خاص ، دسته كليد رو از لاي انگشتهاي به تهديد بالا گرفته پانتي بيرون كشيد ... تلاش دوباره اي كرد و اينبار موفق شد با تقلاي كمتري بازوي پانتي رو به چنگ بگيره ... همزمان با فشار آوردن دور حلقه بازوش ، اونو به جلو هول داد و زبون باز كرد : « ببين پانتي ... بايد برات توضيح بدم ... ولي فك نميكنم كوچه و خيابون جاي خوبي براي دعواهاي خانوادگي باشه ... بهتره بريم تو و بيشتر از اين آبرو ريزي نكني ... »
پانتي كه يه خورده آورم شده بود ، بازم كفري شد ... با يه حركت دوباره بازوشو بيرون كشيد ... پوزخندي زشتي زد : « آبرو ؟ ميدوني با چه آيي مينويسنش ؟ تو كه حيا رو قورت دادي و آبرو رو قي كردي ... تو كه خانواده اي نگذاشتي تا زير سايه اش دعوا كنيم ... تو كه كوچه و خيابون برات فرقي نداره ... متاسفم خانوم ... لطفا از اينجا تشريف ببرين ... خودتون ميدونين كه من توي اين محل تحت نظرم ... نميخوام با بودنتون توي اين محل ، دردسر بيشتري برام درست كنيد »
و با حركتي تند و شتاب زده ، قبل از اينكه اجازه حركتي ديگه رو به زن بده ، دسته كليد رو از دستش بيرون كشيد و عقب عقب حركت كرد : « لطفا منو از ياد ببر ... برو و به عشق و حال خودت برس ... مطمئن باش سد راهت نميشم ... »
« پس پوريا چي ؟ »
تازه چشمش از گوشه پر اشك ، به پسرك باريك و بلند مو مشكي چشم رنگي افتاد ... پسرك با مزه اي كه عاشقانه دوستش داشت ، اگه اين مادر مشترك رو نميداشتند ... اشك از گوشه چشمش راه گرفت ... بغض كرد ... : كاشكي يه خورده بزرگتر بود ... اونقدري كه دست منو بگيره و سرم رو به شونه اش تكيه بده ... « پوري هر وقت عاقل شد ، انتخاب ميكنه ... » مكث كرد ... با پشت دست اشك چشمش رو پاك كرد و بلند تر داد زد : « پوري ... هر وقت عقلت رسيد ... هر وقت اينو ول كردي و منو انتخاب كردي ، بيا ... دوست دارم ... منتظرتم ... ولي تنها ... فهميدي چي گفتم ؟ تنها »
و برگشت و دوان دوان خودش رو از حصار خفه كننده اين هواي آزاد ، جدا كرد ... به داخل خزيد و درب ورودي كوچيك آپارتمان رو در هم كوبيد ...
كلا امروز روز خوبي براش نبود ... خستگي اينهمه بار روي دوشش سنگيني ميكرد ... به محض وارد شدن توي آپارتمان دنج و راحتش ، كفش از پا كند ... پرت كرد همونجا دم در ... سه قدم جلو تر رفت ... عينك آفتابي بالاي موهاش رو از روي سر برداشت ... شوت كرد روي يه مبل تو فضاي خالي الكي ... يه قدم به طرف آشپزخونه برداشت و برگشت و مقنعه اش رو پرت كرد رو اُپن ... دو قدم جلو رفت و يكي يكي دكمه هاي مانتو اداريشو باز كرد و در يخچال رو باز كرد و دوتا بروفن ژله اي از روكش خارج كرد و انداخت تو دهنش ... در بطري رو باز كرد و با دو قلپ بزرگ ... با خنكي آب هر دو قرص رو داد پايين ... در يخچال رو با شدت ول كرد و سرش رو گرفت بالا و بقيه بطري آب رو روي سر و سينه اش خالي كرد ... نفس عميقي كشيد و چشمهاشو باز كرد ... آب از روي موهاش سر خورد و راه به پايين گرفت ... مانتوشو از تنش خارج كرد و شوت كرد جفت عينكش ... دكمه شلوارش رو باز كرد و بدون اينكه از پاش بيرون بياره .. با شش قدم بزرگ خودش رو به در اتاق خوابش رسوند ... تقلا كرد از پنجره بيرون رو نگاه نكنه و نتونست و نگاه كرد و زن رو چشم به بالا ديد ... پرده رو ول كرد و با همون شلوار جين تنگ و ترش خودش رو روي خوشخواب اعلاي تخت دو نفره اش پرت كرد ...
روي شكم افتاد و سرش رو به راست داد ... يه دستش رو زير سينه جمع كرد و دست ديگه اش رو رو به بالا كشيد ... بهترين كاري كه ميتونست تو اين شرايط داشته باشه ، خواب بود ... خواب و فراموشي آني ...

تنها يه ماه از جدايي مادرش از دكتر صمدي ميگذشت ... يه روز داغ و گرم تابستونه ... از اون روزهايي كه ديگه تابستون داره جون ميكنه و ميخواد تموم بشه و تو رودربايستي ميمونه و داغيشو بيشتر ميكنه ... هوا خفه و دم كرد بود و علاوه بر اون برق هم قطع شده بود ... تو تاريك و روشن خونه ، با تك شمعي كه مادر روشن كرده بود ، هر دو با هم نشسته بودند ... پانتي كه ديگه نگراني از بابت اخم و تخم باباش نداشت ، راحت و آسوده ، در حال عوض كردن مامي بوبولي بود ... مامان بهش قول داده بود ، خستگي كه در كرد ، با تيكه پارچه ها ، يه لباس چين دار رنگ رنگي ، براي « خودتي » بدوزه ... سوزن و نخ و پارچه و قيچي و متر و سوزن ته گرد و هر چيزي كه فك ميكرد به درد كار مامانش بخوره رو دور خودش جمع كرده بود ... يخچالش رو شسته بود و اجاق گازشو چيده بود ... دو تا ديگ صورتي رنگ رو اجاق گاز بود و دو سه تا كاسه و فنجون و نعلبكي ... مداد رنگي هاي پنجاه رنگش رو مامان دست و دل بازي كرده بود و داده بود نقاشي كنه ... دفتر فيلي سيميشو هم كنارشون پخش كرده بود ... مامان تو ظرف غذايي سراميكش ، يه عالمه پاستيل رنگي خوشمزه ترش و شيرين ريخته بود و دم دستش گذاشته بود ... اونطرف تر ، كتاب داستان شازده كوچولوي جيبي اي كه مامان داشت براش ميخوند ، كنار مبل افتاده بود ... سي دي كارتون آناستازياش تو پخش مونده بود و برق رفته بود و نتونسته بود بقيه كارتونش رو تماشا كنه و بغض داشت ... سعي ميكرد خودش رو با اسباب بازيهاش و بوبولي سرگرم كنه ... مامان موهاشو دو گوش كرده بود و دو تا كش مو كه انتهاش دو تا جوجه زرد رنگ بود به دو گوشياش بسته بود ... چترياشو شونه كرده بود و مرتب تو صورتش ريخته بود ... يه جفت صندل صورتي رنگ پاشنه سه سانت پاش بود ... مامانش تازه خريده بود ... اين روزها مامان بيشتر گريه ميكرد و هميشه سر درد داشت ... تو عالم بچگي سعي ميكرد ، زياد سر به سر مامانش نذاره ... برق هم خيال اومدن نداشت ... ضربه هايي پر صدا به در خونه خورد ... مامان كه سرش رو با روسري بسته بود و روي كاناپه دراز كش بود ، سراسيمه از جا بلند شد ... تو همون عالم بچگي ، برق عجيبي از چشمهاي مامانش تشخيص داد ... مامان با يه حركت تو بغل كشيدش و در رو باز كرد ... با باز شد در ، پانتي رو كه هنوز بوبولي تو بغلش بود به پايين سر داد و با يه دست به پشت خودش هولش داد ... پانتي سر در گم ايستاده بود و خجالت زده به يدو ( بابا بزرگ ) نگاه ميكرد ... از چشمهاي يدو شراره هاي خشم ميباريد ... نميفهميد چي ميگن و نميدونست معناي حرفايي كه بين مامان و يدوش رد و بدل ميشه و لحظه به لحظه با بغض و اشك مامانش و نعره هاي ناهنجار يدو بالا ميگيره ، چيه ... فقط هراس بود و هراس ... هراسي كه از حركات مادر به قلب لرزونش تزريق ميشد ... هميشه از وجود اين بابا بزرگ نا مهربون واهمه اي عجيب داشت ... بابا بزرگي كه بشدت مصر بود اونو يدو صدا كنه ... بابا بزرگي كه حتي توي تهران هم دست از پوشيدن چفيه و اعگال و دشداشه بر نميداشت ... صداها هر لحظه بلند تر ميشد و در انتها ، ديد كه چطور بابا بزرگ با حركتي تند و پر خشونت مامانش رو به كناري هول داد ... مامان داد ميزد : « تو رو خدا ... پانتي هنوز بچه ست ... خواهش ميكنم ... تو رو به خاك فريد قسم ... » و خم شد و هق هق كنون ، پايين دامن دشداشه سفيد رنگ پيرمرد رو به چنگ گرفت ...
بابا بزرگ با همون لهجه غليظ داد كشيد : « اسم پسر منو به دهن نجست نيار ... زنيكه پتياره ي فاحشه ... همين كه غربت گيرش كردي و تو شهر غريب دقش دادي بسه ... يا با زبون خوش ميدي ببرمش ، يا همينجا سرت رو ميذارم رو تخت سينه ات ... » و با اين حرف لگدي حواله پهلوهاي ظريف و شكننده زن كرد ... پانتي پر بهت و حيرت نگاه ميكرد و اشك ميريخت ... بوبولي رو محكم تر به خودش فشار ميداد و جيغ رو هم چاشني صداي هق هقش كرده بود ... يدو ديوونه شده بود و با همون عقل زايل شده به جون مامانش افتاد ... لگد لگد ميزد و پانتي جاي مامانش جيغ ميكشيد ... دست توي موهاي مامانش برد و موهاي بلند و لخت مامانش رو دور دست پيچيد و سر مامانش رو از زمين فاصله داد و دوباره تند به زمين كوبيد ... دوباره از همون موهاي دور دست پيچيده شده بلندش كرد و با يه حركت از همون موها مامانش رو از روي زمين بلندتر كرد و سرش رو محكم تو ديوار كوبوند ... مامانش آخي خفه كشيد و نيمه بيهوش رو زمين افتاد ... يدو ديوونه تر از دقايقي پيش باز حمله ور شد و با لگد به بخت مامانش افتاد ... با هر ضربه يدو ، دامن مامان كه تا باسنش بالا رفته بود ، بالاتر ميرفت و كبوديهايي نمودار تر ميشد ... خون مردگي هايي كه از پاشنه دو سانتي و سفت صندل مردونه يدو بود ... پانتي رو مامان خم شد و گريه كرد ... مامان خون گوشه لبش رو با گوشه آستين پاك كرد و يورش برد به هيكل نحيف پانتي و تو بغل خودش فشرد ... يدو ، اعگال از سر برداشت و چفيه رو دور گردنش مثل روسري گره داد و با اعگال به بخ
رمان پانتي بنتي(2)
رمان پانتي بنتي(2)

× ادامه مطلب ×

| نوشته شده در: ۲۹ اسفند ۱۳۹۱ ساعت:۱۰:۱۰:۴۴ توسط:  موضوع: نظرات (0)